روزاي خيلي طلايي يادته                      روزه ترس از جدايي يادته

 روزه تمرين اشاره يادته                        شب چيدن ستاره يادته

شعراي کتاب درسي يادته                     يادته گفتي ميترسي ، يادته

عکسمون تو قاب عکسو يادته                بله بدون مکسو يادته

دستمون تو دسته هم بود يادته              غصه هام کم کم بود يادته

چشم نازت ماله من بود يادته                ديدن من قده قن بود يادته

روزگار قهر  و آشتي يادته                      هيچ کس و جز من نداشتي يادته

رويا هاي آسموني يادته                        قول دادي پيشم بموني يادته

روزگار بي غم و غصه يادته                     ببينم اول قصه يادته

عصر ابراز علاقه يادته                            خبر خوش کلاغه يادته

دست گرمت تو زمستون يادته                شونه ي من زير بارون يادته

واسه ي خنده اجازه يادته                     اونا که ميگفتي رازه يادته

گل سرخا رو نچيديم يادته                    يه روزي هم و نديديم يادته

پنهوني سر قرارا يادته                         تاخيرات توي بهارا يادته

پيشه هم بوديم نزاشتن يادته              اونا مارو دست نداشتن يادته

چيزي از خدامون خواستيم يادته          مستجاب نشد دعامون يادته

 گفتي ما  بايد جداشيم يادته              گفتي بايد بي وفاشيم يادته

يه دفه ازم بريدي يادته                       خط رو اسمه من کشيدي يادته

  ٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

عميق ترين درد زندگي مردن نيست .

بلکه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگي است که مجبوري آخرش را با جدايي به سرانجام برساني

عميق ترين درد زندگي مردن نيست

بلکه نداشتن يک همراه واقعيست که در سخت ترين شرايط همدم تو باشد

عميق ترين درد زندگي مردن نيست

بلکه به دست فراموشي سپردن قشنگ ترين احساس زندگي است

عميق ترين درد زندگي مردن نيست

بلکه يخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست